(பகுதி-2 ) ஜெயகாந்தன் – சில நினைவுப் பரிமாறல்கள் ……

vikatan - s.balasubramanian-1

 

கம்யூனிசம், ஆன்மிகம், பாரதி – இவை மூன்றின்
தாக்கமும் சேர்ந்து உருவான ஒரு மனிதர் ஜெயகாந்தன்.

அவர் காலத்திய மக்களை – யோசிக்கவும், கோபப்படவும்,
சீர்திருத்தவும் வைத்தவை ஜெயகாந்தனின் எழுத்துக்கள்.

‘குட்டை மனங்கள் வளர்வதற்கும்,
குறுகிய இதயங்கள் விசாலப்படுவதற்கும்
இலக்கியம் உதவி செய்ய வேண்டும்’

-என்று சொல்லி, அதன்படியே எழுதியும் காட்டியவர்
ஜெயகாந்தன்.

அவர் எழுத்தில் மனித நேயம் இருந்தது.
உண்மையும், ஆன்மிகமும் கூடவே இருந்தன.

“எவனொருவன் தனது வாழ்க்கைக்கு அப்பால்
ஒரு லட்சியத்தைக் குறிவைத்து,
மனிதநேய அடிப்படையில்
மனுஷகுல வாழ்க்கையைப் பற்றிப் பொறுப்போடு
சிந்தித்துச் செயலாற்றத் தனது சுயவாழ்க்கையைப்
பணயம் வைத்து,
லௌகிக லாபங்களை எல்லாம் மறுத்து
அதன் பொருட்டு விளைகின்ற
துன்பங்களைக் கூட எதிர்பார்த்து,
அதனை எதிர்கொண்டு ஏற்றுக்கொள்ளுகிறானோ –
அவனே ஆன்மிகவாதி” என்பது ஆன்மிகவாதிக்கு
அவர் தரும் விளக்கம்.

சிறிய இதழ்களில் எழுதிக்கொண்டிருந்த ஜெயகாந்தனை
பரந்த அளவிலான வாசகர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தியவர்
என்கிற பெருமை ஆனந்த விகடன் இதழின் அந்தக்கால ஆசிரியரான (ஜெமினி அதிபர் திரு எஸ்.எஸ்.வாசன் அவர்களின் குமாரர் ) திரு.எஸ்.பாலசுப்ரமணியன் அவர்களையே சாரும்…!

தமிழில் பத்திரிக்கையாளர்களுக்கென தனி கௌரவத்தை
உண்டு பண்ணியவர் திரு.எஸ்.பாலசுப்ரமணியன் அவர்கள். மிகவும் பெருந்தன்மையானவர். வித்தியாசமான மனிதர்.
அவர் ஆசிரியராக இருந்த வரையில் ‘ஆனந்த விகடன்’
இதழுக்கு இருந்த மரியாதையே தனி.

ஆனந்த விகடன் மூலம் ஒவ்வொரு வாரமும் லட்சக்கணக்கான தமிழர்களை சென்றடைந்தன ஜெயகாந்தனின் எழுத்துக்கள்.
ஜெயகாந்தனின் 80-வது பிறந்த நாளையொட்டி
திரு எஸ்.பாலசுப்ரமணியன் அவர்களையும் பேட்டி
கண்டிருக்கிறார் எழுத்தாளர் ‘சமஸ்’ அவர்கள்.

ஜெயகாந்தனைப் பற்றிய சுவையான அந்த நேர் காணலின்
முக்கிய பகுதிகள் கீழே –

————

“ஜெயகாந்தனிஸம் அப்படின்னே ஒண்ணு உருவாச்சு!”-
எஸ்.பாலசுப்ரமணியன்

நீண்ட இடைவெளிக்குப் பின் பொதுவெளியில்
முகம் காட்டுகிறார் விகடன் குழுமத் தலைவர்
எஸ். பாலசுப்ரமணியன். விகடன் ஆசிரியர் பொறுப்பிலிருந்து
விலகிய பின் அவர் வெளியே வருவது அருகிவிட்டது.
இப்போதும்கூட அவர் வெளியே வருவதற்கு
ஒரே காரணம் – ஜெயகாந்தன்.

• சிறுபத்திரிகைகளில் எழுதிக்கொண்டிருந்த ஜெயகாந்தனை
எப்படிக் கண்டுபிடித்தீர்கள்?

ஒருநாள் மணியன்தான் வந்து ‘இந்தக் கதையைப் படிச்சுப்
பாருங்க’னு ஒரு கதையை வாசிக்கக் கொடுத்தார்.
கதையைப் படிச்சப்போ பிரமிப்பா இருந்தது. அதுவரைக்கும் படிச்ச மாதிரி இல்லை அந்த எழுத்து. ஒண்ணு சொல்லணும்னு முடிவு பண்ணிட்டா அதை அப்படியே தலையில ஆணி அடிச்சு
சொன்னாப்ல இருந்துச்சு. ஆனா, பாலியல் வர்ணனைகளும் கொஞ்சம் இருந்துச்சு.
‘எழுத்து பிரமாதமா இருக்கு. ஆனா, இந்த மாதிரி வர்ணனைகள் நமக்கு சரிப்படாதே’ன்னேன். ‘நீங்க ஒருமுறை அவரைச் சந்தியுங்களேன்’னார் மணியன்.
‘ஓ… சந்திக்கலாமே’ன்னேன்.

அப்படித்தான் விகடன் ஆபீஸுக்கு ஜெயகாந்தன் வந்தார்.
வரும்போதே ஒரு கதையைக் கையில் எடுத்துட்டு வந்தார். ‘விழுதுகள்’ன்னு நெனைக்கிறேன்.
என் கையில கொடுத்துட்டு, கொஞ்ச நேரம் பேசிக்கிட்டு இருந்தார். அவர் போன உடனே அந்தக் கதையைப் படிச்சா, அவ்ளோ பிரமாதமா இருக்கு!

அப்போ வாரம் ஒரு நல்ல கதையைத் தேர்வு பண்ணி
அதுக்கு முத்திரை குடுக்குறது வழக்கம். அப்படி
முத்திரைக் கதையா இருந்தா பரிசு ஐநூறு ரூபாய்.
அப்போ அது பெரிய காசு. அதாவது, எங்க கம்பெனி ஜெனரல் மேனேஜருக்கே எண்ணூறு ரூபாய்தான் சம்பளம். அந்த வார முத்திரையை ஜெயகாந்தன் கதைக்குக் கொடுத்தோம்.

கதை பிரசுரமானதும், ஜெயகாந்தன் வந்து என்னைப் பாத்தார். சன்மானத் தொகைபற்றி அவருக்கு ஆச்சரியம்.
‘இந்தப் பணம் பெரிசு இல்ல. இப்படிப்பட்ட ஒரு கதைக்கு
இதைக்கூட கொடுக்கலைன்னா நாங்க தப்பு பண்ணவா
ஆயிருவோம்’னு சொன்னேன். ‘தொடர்ந்து விகடனுக்கு
எழுதுங்கோ’ன்னும் சொன்னேன். இப்படித்தான் ஜெயகாந்தன் எங்களுக்கும் எங்க வாசகர்களுக்கும் அறிமுகம் ஆனார்.

• அதற்குப் பின் தொடர்ந்து முத்திரைக் கதைகளாக
ஜெயகாந்தனின் கதைகள் வெளியாயின. அவர் எழுதிய
எல்லாக் கதைகளும் நீங்கள் நிர்ணயித்த தரத்தில் இருந்தனவா அல்லது அவர் நிறைய கதைகளை அனுப்பி, அவற்றில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கதைகளை முத்திரைக் கதைகளாகப் பிரசுரித்தீர்களா?

அதாவது, தொடர்ந்து நீங்க கதை அனுப்புங்கன்னு சொன்னப்பவே ஜெயகாந்தன் ஒரு கோரிக்கை வெச்சார். ‘நான் எழுதுறேன். ஆனா, அது முத்திரைக் கதைக்கான தரத்தோட இருந்தா போடுங்க; இல்லாட்டித் திருப்பி அனுப்பிச்சிடுங்க. முத்திரைக் கதைக்கான காசை வேணும்னா கூடக்குறைச்சுக் கொடுங்க. ஆனா, அந்தத் தகுதி இல்லாத கதைகளைப் பிரசுரிக்க வேணாம்’னார். நான் சொன்னேன், ‘நீங்க ரொம்ப கஷ்டமான
நிபந்தனையைப் போடுறீங்க. இருந்தாலும் பார்க்குறேன்’னு.
ஆச்சரியம் என்னன்னா, அவர் அனுப்பின ஒவ்வொரு கதையும் முத்திரைக் கதைக்கான தகுதியோடதான் இருந்தது. ஒரு கதையைக்கூடத் திருப்பி அனுப்பத் தேவையே ஏற்படலை.

• பாலியல்ரீதியாக ஏமாற்றப்பட்ட மகளின் தலையில்
அவளுடைய தாய் தண்ணீரைக் கொட்டி, ‘இது அக்கினி மாதிரி… நீ சுத்தமாயிட்ட’ என்று சொல்லி சுத்தமாக்கும் ‘அக்கினிப் பிரவேசம்’ கதையை 1966-லேயே துணிச்சலாக வெளியிட்டிருக்கிறீர்கள். எதிர்வினைகள் ஏதும் வரவில்லையா
?

நல்லாக் கேட்டீங்க… பெரிய களேபரமே ஆகிப்போச்சு.
ஆசிரியர் இலாகாவுக்குள்ளேயே எதிர்ப்பு. விகடன் இப்படி ஒரு கதையை எப்படிப் போடலாம்னு ஆசிரியர் குழுவிலேயே சிலர் கடுமையா எதிர்த்தாங்க. கடைசியா விஷயம் பாஸ் காதுக்குப் போயிட்டு (தந்தையார் எஸ்.எஸ். வாசன் பற்றி இப்படித்தான் குறிப்பிடுகிறார்). அப்போ அவர் விகடனை அதிகம் கவனிக்கலை.

சினிமாவுல பிஸி.

நிறைய பேர் அவர்கிட்ட பேசவும், என்னைக் கூப்பிட்டு,
‘என்னப்பா பாலு! அக்கினிப் பிரவேசம்னு ஒரு கதை
போட்டிருக்கியாமே’ன்னார். ‘ஆமா சார், ஜெயகாந்தன்னு ஒருத்தரோட கதை’ன்னேன்.
‘அதுக்கு முத்திரையெல்லாம் போட்டிருக்கியாமே?’ன்னார். ‘ஆமாம் சார்’ன்னேன். ‘அந்தக் கதையைப் போட்டதே தப்பு’ன்னு (கொத்தமங்கலம்) சுப்பு மாதிரியானவா சொல்றாளே’ன்னார்.

நான் அந்தக் கதை வந்த விகடனை பாஸ்கிட்டே குடுத்து,
‘நீங்க கதையைப் படிங்க. படிச்சுட்டு, நான் பண்ணினது
தப்புதான்னு சொன்னா, வாசகர்கள் உட்பட அத்தனைபேர்
கிட்டேயும் மன்னிப்பு கேட்டுக்குறேன்’னு சொல்லிட்டு
வந்துட்டேன். மறுநாள் கூப்பிட்டார். போனேன். ‘ஏம்ப்பா, இந்தக் கதையையா நல்லால்லேன்னு சொன்னாங்க! ஒருமுறை அந்த ஜெயகாந்தனை வரச்சொல்லு.
நான் பார்க்கணும்’னார்… இவ்வளவு கதை இருக்கு –
அந்த ஒரு கதைக்குப் பின்னால…

• நீங்கள் ஆசிரியரான காலகட்டத்தில்தான் கொஞ்சம்
கொஞ்சமாக விகடன் பிராமண பாஷையிலிருந்து விடுபட ஆரம்பித்தது. அதே போல், அடித்தட்டு மக்களின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய கட்டுரைகள் வெளியாக ஆரம்பித்தன. ஜெயகாந்தனின் எழுத்துக்களும் விகடனின் மாற்றத்துக்கு ஒரு காரணம் என்று சொல்லலாமா?

விகடனோட மாற்றம் ஒரு பெரிய காலகட்டத்துல நடந்தது. ஜெயகாந்தனோட எழுத்து விகடனை மாற்றினதுங்கிறது பெரிய வார்த்தை. ஆனா, கதையும், கதை சொல்லும் பாங்கும் எப்படி இருக்கணுங்கறதுல ஜெயகாந்தன் ஒரு புதுப் பாணியைத்
தீர்மானிச்சார். சொல்லப்போனா, ஜெயகாந்தனிஸம்னே ஒண்ணு உருவாச்சு. பல எழுத்தாளர்கள் ஜெயகாந்தனை மனசுல
வெச்சுக்கிட்டு எழுத ஆரம்பிச்சாங்க, ஆதர்சமாவோ
போட்டியாவோ. அந்தத் தாக்கம் விகடன்லேயும் எதிரொலிச்சது.

• ஜெயகாந்தன் கறாரானவர்; தன்னுடைய கதைக்குத்
தானே ராஜா என்று நினைப்பவர்; ஒரு வார்த்தையைத்
திருத்தக்கூட அவரிடம் அனுமதி கேட்க வேண்டும்
என்றெல்லாம் சொல்லப்படுவது உண்டு. அதேசமயம்,
ஒரு பத்திரிகையைப் பொறுத்தவரை அதன் ஆசிரியரே
இறுதி முடிவை எடுப்பவர். ஒரு ஆசிரியர் – ஒரு எழுத்தாளர் இருவருக்குமான சுதந்திரத்தின் எல்லைகளை எப்படிக் கையாண்டீர்கள்?

கதை வேணுமா, வேணாமான்னு ஆசிரியர்தான்
முடிவெடுக்குறார். அப்புறம் ஆசிரியர் கேட்குற திருத்தங்கள் அந்தப் படைப்பு மேல உள்ள அக்கறையில வர்றது. நான் ஜெயகாந்தனோட கறாரை ஒரு எழுத்தாளனோட கர்வமாப் பார்க்கல. ஒரு எழுத்தாளனோட தன்னம்பிக்கையாவும்
துணிச்சலாவும் பார்த்தேன். ‘நீ யாரா வேண்ணா இரு.
எனக்குத் தெரியும், என் கதையில இருக்கிற அழகு,
அழுத்தம், ஆழம்’கிற சுய மதிப்பீட்டோட வெளிப்பாடா
பார்த்தேன். அதேசமயம், ஜெயகாந்தன் நான் சொல்ற
திருத்தங்களை ரொம்ப கவனமாக் கேட்பார். சரின்னு பட்டா ஏத்துக்குவார். நாம எதிர்பார்க்குற திருத்தங்களை நாமளே ஆச்சரியப்படுற வகையில அற்புதமா திருத்தி
மறுநாள் அனுப்புவார்.

• எவ்வளவோ எழுத்தாளர்களைப் படித்திருக்கிறீர்கள்,
இன்னும் சொல்லப்போனால், நீங்களும் ஒரு எழுத்தாளர். எது ஜெயகாந்தனைத் தனித்துவப்படுத்துவதாக நினைக்கிறீர்கள்?

ஒருத்தரைச் சும்மா பார்த்தாலே, அவர் என்ன நினைக்கிறார்ன்னு இவர் சொல்லிடுவார். அந்த அளவுக்கு ஒரு அபாரமான பார்வை! நுட்பமான எழுத்து! கடவுளோட அனுக்கிரகம்னுதான் சொல்லணும்.

• ஜெயகாந்தன் மாதிரி ஒரு எழுத்தாளர் இப்படி ஓஹோவென ஆர்ப்பாட்டமாக எழும் காலகட்டத்தில், உங்களுக்குள் இருந்த எழுத்தாளர் ‘சேவற்கொடியோன்’ என்ன நினைத்தார்?

பத்திரிகை ஆசிரியனா எப்போ ஆனேனோ, அப்பவே
‘சேவற்கொடியோன்’ கதையை முடிச்சுட்டேனே? என்னைப் பொறுத்த அளவுல ஒரு பத்திரிகை ஆசிரியன் எழுதக் கூடாது.
அவன் எழுதணும்னு நெனைச்சா, தன்னை மீறி ஒருத்தன்
எழுதறதை அவனோட ஈகோ அனுமதிக்காது.
தானே எழுதிச் சுகம் கண்டு, பத்திரிகையில வேறு நல்ல
எழுத்தாளர்கள் யாரையும் வளர விடாம பண்ணிடுவாங்கறது
என்னோட கருத்து.

அதனால, ஜெயகாந்தனோட எழுச்சியை, பாலசுப்ரமணியன்கிற பத்திரிகை ஆசிரியன் ரொம்ப சந்தோஷமாப் பார்த்தான்.
தன்னோட சமகாலத்தைச் சேர்ந்த உயர்ந்த எழுத்தாளர்
ஒருத்தருக்குச் சரியான இடத்தையும் கவுரவத்தையும்
கொடுக்க முடிஞ்சுதேன்னு சந்தோஷப்பட்டான்.

அவங்கவங்களுக்குக் கொடுக்க வேண்டிய சரியான
மரியாதையையும், கவுரவத்தையும் கொடுக்க முடிஞ்சதுதான்
அவன் வாழ்க்கையோட சந்தோஷம், மன நிறைவு!

Gallery | This entry was posted in அரசியல், அரசியல்வாதிகள், இணைய தளம், கட்டுரை, தமிழ், பொது, பொதுவானவை, Uncategorized. Bookmark the permalink.

(பகுதி-2 ) ஜெயகாந்தன் – சில நினைவுப் பரிமாறல்கள் …… க்கு 6 பதில்கள்

  1. rathnavelnatarajan சொல்கிறார்:

    (பகுதி-2 ) ஜெயகாந்தன் – சில நினைவுப் பரிமாறல்கள் = வி ம ரி ச ன ம் – காவிரிமைந்தன் = அதாவது, தொடர்ந்து நீங்க கதை அனுப்புங்கன்னு சொன்னப்பவே ஜெயகாந்தன் ஒரு கோரிக்கை வெச்சார். ‘நான் எழுதுறேன். ஆனா, அது முத்திரைக் கதைக்கான தரத்தோட இருந்தா போடுங்க; இல்லாட்டித் திருப்பி அனுப்பிச்சிடுங்க. முத்திரைக் கதைக்கான காசை வேணும்னா கூடக்குறைச்சுக் கொடுங்க. ஆனா, அந்தத் தகுதி இல்லாத கதைகளைப் பிரசுரிக்க வேணாம்’னார். = திரு ஜெயகாந்தன் – ஆஹா என்ன அற்புதமான ஆளுமை – எனது பக்கத்தில் பகிர்கிறேன். நன்றி திரு காவிரி மைந்தன்.

  2. gopalasamy சொல்கிறார்:

    “Oru veedu, Oru manithan, Oru ulakam” is the best in my opinion. Now vikadan in bad shape.
    In dinamani kadhir, “sakkarankal nirpadhillai”also thought provoking. “Rishi moolam” created controversy.
    Almost i read all his writings. But his novel ïndha nerathil ival” in dinamani kadhir was not upto the mark. i could not understand what he wanted to tell. It was correct time for jaya to retire.
    He is the best writer in tamil in 20th century.

  3. Thiru Vengadam சொல்கிறார்:

    This blog reveals the OPENNESS of Vikatan Editor, since that of JK is a known one.

  4. D. Chandramouli சொல்கிறார்:

    Thank you for the excellent write up on Jayakanthan and Ananda Vikatan Balasubramanian. Sometime in the sixties, I read Jayakanthan’s story, “Gokila Enna Seidhu Vittal?” The novel was so mind-blowing that I couldn’t resist writing a letter to Ananda Vikatan then (I don’t think it was published, though). JK was a revolutionary writer – made the readers sit up, re-read the passages that stirred our emotions and finally introspect ourselves. JK was indeed of a different mould from the other writers of the era.

  5. D. Chandramouli சொல்கிறார்:

    By the way, I convey my greetings to all Indians on this Independence Day. At long last, Indians can look up to better days with hopes, thanks to Modi and his team. Particularly, I saw yesterday that the government has categorically negated the possibility of breaking down “Ram Sethu” that should put an end to all unnecessary controversies.

  6. srinivasanmurugesan சொல்கிறார்:

    திரு.ஜெயகாந்தன் அவர்களின் காலத்தில் நானும் வாழ்கிறேன் என்பதில் பெருமையடைகிறேன்.

பின்னூட்டங்கள் மூடப்பட்டுள்ளது.