விமான விபத்தும் – அதன் பிறகு நடந்ததும்…. (நேதாஜி -பகுதி-5 )

nethaji

Bose-tokyo-rally-1945

ஆனால், அன்றிரவு ஜப்பானிய அரசிடமிருந்து ஒரு தகவல் வந்தது. நேதாஜியை – ரஷ்யா படையெடுத்து வரும் – ஆனால்
இன்னமும் ஜப்பான் வசமிருந்த – மன்ஞ்சூரியாவில் பாதுகாப்பாக
கொண்டு போய் விடுவதாக ஜப்பானிய அரசு உறுதி கூறியது.

இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தை ரஷ்யாவின் உதவியுடன்
நடத்தலாம் என்கிற எண்ணமும் நேதாஜியிடம் ஏற்கனவே இருந்தது.
ஆனால் முன்னதாக அவர் ஆப்கானிஸ்தானில் இருந்தபோது,
அங்கிருந்த ரஷ்ய தூதர் அவருக்கு சரியான ஒத்துழைப்பு
தராத காரணத்தால், ஜெர்மன் சென்று அந்நாட்டின் உதவியை
பெரும் முடிவை நேதாஜி எடுத்திருந்தார்.

தற்போது – மாறிய சூழ்நிலையில், மன்ஞ்சூரியாவை ரஷ்ய படைகள் கைப்பற்றிய பின்னர், இந்தியாவின் விடுதலைக்காக போராடும் இந்திய தேசிய ராணுவத்தின் தலைவனான தன்னை நிச்சயம் ரஷ்ய தலைநகர் மாஸ்கோவிற்கு கொண்டு செல்வார்கள்.
எனவே அங்கு அந்நாட்டு தலைமையை சந்தித்து, அவர்களின்
ஆதரவைப் பெற்று மீண்டும் இந்திய தேசிய ராணுவத்திற்கு
உயிரூட்டலாமென்று திட்டமிட்ட நேதாஜி, ஜப்பானின்
ஆலோசனையை ஏற்று மன்ஞ்சூரியா செல்ல முடிவு செய்தார்.

அன்று இரவு மலேசியா, சிங்கப்பூர், பர்மா ஆகிய நாடுகளில் வாழும் 30 லட்சத்திற்கும் அதிகமான இந்தியர்களுக்கு
“ஆசாத் ஹிந்த்” வானொலி மூலம் நேதாஜி – இறுதியாக –
உரையாற்றினார். அந்த உரையின் சாரம் –

” நமது சரித்திரத்தில் ஏற்பட்டுள்ள இந்த எதிர்பாராத சிக்கலான
வேளையில் உங்களுக்கு ஒன்றை நான் சொல்லிக் கொள்ள
விரும்புகிறேன். இந்த தற்காலிக தோல்வியால் துவண்டுவிடாதீர்கள். உங்கள் உணர்வுகளை தளரவிடாதீர்கள். எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக,

இந்தியாவின் விதியில் கொண்டுள்ள நம்பிக்கையை இழக்காதீர்கள். இந்தியாவை அடிமைத் தளையிலேயே வைத்திருக்கும் சக்தி இந்த உலகில் எதற்கும் இல்லை.
நீண்ட காலத்திற்குப் பிறகு அல்ல…
விரைவிலேயே இந்தியா விடுதலை பெறும்.
டெல்லிக்குச் செல்ல வழிகள் பல உள்ளன. டெல்லியே நமது
நிரந்தர இலக்கு. மறந்துவிடாதீர்கள். ஜெய்ஹிந்த்.”

நேதாஜியின் வார்த்தைக்கேற்பவே – அடுத்த இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு உள்ளாகவே 1947, ஆகஸ்டில் –
இந்தியா விடுதலை பெற்றது.
ஆனால் …….

1945 ஆகஸ்ட் 17- ந்தேதி சிங்கப்பூரில் இருந்து பாங்காக் நோக்கி
விமானம் மூலம் கிளம்பினார் நேதாஜி. பிறகு ……

Flight_paths_of_Subhas_Chandra_Bose_on_16,_17,_and_18_August_1945

பாங்காங்கில் இருந்து சைகோன் புறப்பட்டுச் சென்றார் நேதாஜி. அவருடன் இந்திய தேசிய ராணுவ கர்னல் ஹபிபூர் ரஹ்மான், கர்னல் குல்சாரா சிங், கர்னல் பிரீதம் சிங், மேலும் அபித் ஹாசன், தேவ்நாத் தாஸ், எஸ்.ஏ. அய்யர் ஆகியோரும், ஜெனரல் இஸோடா, ஹக்கீயா, நெகிஷி ஆகிய ஜப்பானியர்களுமாக இரண்டு விமானங்களில் புறப்பட்டுச் சென்றனர்.

சைகோனில் சென்று இறங்கிய நேதாஜியை கொண்டு செல்ல
ஜப்பானிய போர் விமானம் ஒன்று தயாராக இருந்தது. ஆனால்
அதில் ஒருவருக்கு மட்டும் தான் இடம்தர முடியும் என்று ஜப்பானிய அதிகாரி ஒருவர் கூறினார். ஏற்றுக்கொள்வதா, தவிர்ப்பதா என்ற கேள்விக்கு விடைகாண தனது நண்பர்களுடன் நேதாஜி ஆலோசனை நடத்தினார்.

இறுதியில் நேதாஜி மட்டும் செல்ல ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டது.
அந்த நேரத்தில் மேலும் ஒருவருக்கும் இடம்தர முடியும் என்று
ஜப்பானியர்கள் கூறவே, கர்னல் ஹபிபூர் ரஹ்மானும் நேதாஜியுடன் செல்ல முடிவு செய்யப்பட்டது.

“ஜெய்ஹிந்த்” என்று தனது நண்பர்களிடம் உரக்கக்கூறி விடைபெற்றுக் கொண்டு கிளம்பிய நேதாஜியையயும், ஹபிபூர் ரஹ்மானையும் ஏற்றிக்கொண்டு ஜப்பானிய விமானம் விண்ணில் எழும்பிப் பறந்தது.

இந்த நிகழ்வு வரை – எல்லாமே உண்மைச் சரித்திரம் –
இவை எல்லாவற்றிற்கும் சான்றுகள், ஆவணங்கள்
இப்போதும் இருக்கின்றன.

ஆனால் இதன் பின்னர் நிகழ்ந்தவை பற்றித்தான் கேள்விகள்
எல்லாமே …!

இந்தப் பயணமே நேதாஜியின் இறுதிப்பயணமாக அமையும்
என்றோ – இதன் பின்னர் நாம் நேதாஜியைக் காணப்போவதில்லை
என்பதையோ அந்த நேரத்தில் யார் அறிவார்….?

இந்திய விடுதலைக்காக தனது வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு
வினாடியையும் திட்டமிட்டு போராடிக் கழித்த அந்த மாபெரும்
வீரத்தலைவரின் நிலை இறுதியில் என்ன ஆயிற்று என்பது இன்று
வரை எல்லோருக்கும் புரியாத புதிராகவே இருந்து வருகிறது.
200 ஆண்டுக் காலம் இந்தியா மீது நீடித்த பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்திய
ஆட்சியை மூட்டை கட்டி வெளியேற்ற – இந்திய விடுதலையை
வேகப்படுத்த – நேதாஜியின் பணி எத்தகைய முக்கியத்துவம்
வாய்ந்தது என்பதை நாம் என்றும் நினைத்துப் பார்க்க வேண்டி
இருக்கிறது.

அமைதியான, சாத்வீக போராட்டங்களால் மட்டுமின்றி,
ஆயுதம் தாங்கிய வீரவழியில் இந்தியாவிற்கு உள்ளேயும்,
இந்தியாவிற்கு வெளியேயும் இருந்து நடத்தப்பட்ட
போராட்டங்களாலும் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களுக்கு ஏற்பட்ட
நிர்பந்தங்களால்தான் இந்தியாவிற்கு விடுதலை கிடைத்தது
என்பதே உண்மை.
இந்தியாவிற்கு இப்படியும் போராடத்
தெரியும் என்பதை உலகத்திற்கு உணர்த்தியவர்
நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸ்.

70-75 ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய, இரண்டாம் உலகப்போர் நிலவிய சூழ்நிலையில் – தன் உயிரையே பணயம் வைத்து
ஜெர்மனியிலும், ஜப்பானிலும், கிழக்காசிய நாடுகளிலும்
அலைந்து திரிந்து ஒரு தற்காலிக சுதந்திர அரசை அமைத்தது
தனி மனிதர் ஒருவரால் நிகழ்த்தக்கூடிய சாகசங்களா …?

இந்திய தேசிய இராணுவத்தைத் திரட்டி போரிட்டு
உலக வரலாற்றிலேயே ஒரு புதிய சாதனை அத்தியாயத்தை
உருவாக்கிய நேதாஜி சுபாஷ் சந்திரபோஸ் அவர்களின் –
இத்தகைய தன்னலமற்ற தியாக மனப்பான்மையும்,
துணிவும் – இன்றைய அறிக்கை தலைவர்களில் எவருக்காவது இருக்குமா …?

காந்திஜியும், நேருஜியும், இந்திய தேசிய காங்கிரசும் –
நேதாஜி உயிருடன் இருந்தபோதும், மறைந்தபிறகும் கூட-
அவருக்கு வஞ்சனையே செய்தனர்.
அவரது தியாகத்தையும், முயற்சிகளையும்
இறுதிவரை அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்ளவே இல்லை…..

ஆனால், இந்திய மக்கள் இந்த தலைவனின் மகத்தான
பணியை என்றென்றும் நினைவில் கொள்வாகள்….
இதில் எந்தவித சந்தேகமும் இல்லை.

ஆகஸ்ட் 15, 1945 அன்று ஜப்பான் சரணாகதியை அறிவித்தது. 40,000 பேரைக் கொண்ட வலுவான இந்திய தேசிய ராணுவப்படையும் பர்மாவில் நேசநாடுகளின் படைகளிடையே சரணடைந்தது.
இந்திய தேசிய ராணுவத்தின் அதிகாரிகள் “தேசத் துரோக”
குற்றத்திற்கான விசாரணைக்காக டெல்லிக்கு அழைத்துச்
செல்லப்பட்டனர்.

பிரிட்டிஷ் அரசு, நேதாஜியின் மீதும், அவரது ஐஎன்ஏ ராணுவத்தினர் மீதும் கடும் கோபத்தில் இருந்தது. 1941-லும், மீண்டும் 1945-லும்
பிரிட்டிஷ் பிரதமர் வின்ஸ்டன் சர்ச்சில், நேதாஜியை எப்போது,
எங்கு பிடிக்க முடிந்தாலும், சுவற்றுக்கு முன் முதுகு காட்டி
நிற்கவைத்து சுட்டுக்கொல்லுமாறு ராணுவத்திற்கு உத்திரவிட்டிருந்தார்.
அந்த அளவிற்கு ஆத்திரம் ….

நேதாஜியுடன், அந்த கடைசி விமான பயணத்தில் உடன்சென்று,
உயிர்தப்பிய இந்திய தேசிய ராணுவ மேஜர் ஜெனரல்
ஹபிபுர் ரெஹ்மான், 1956-ல் நேதாஜியின் மறைவைக் குறித்து
விசாரிக்க அமைக்கப்பட்ட “ஷா நவாஸ் கமிட்டி”யின் முன்பு
சாட்சியம் அளிக்கையில், நேதாஜியின் கடைசி நேர அனுபவங்களை விவரித்திருக்கிறார்.

அவர் வசமிருந்த INA வின் சொத்தான இரண்டு சூட் கேஸ்
விமான விபத்தில் படுகாயம் அடைந்தார் நேதாஜி.
அதைவிட மோசமான விஷயம், அவரது ராணுவ உடை முற்றிலும்
விமான எரிபொருளால் நனைந்திருந்தது. எனவே, தீப்பற்றி
எரிந்துகொண்டிருந்த நிலையில் விமானத்திலிருந்து வெளியே
கொண்டு வரப்பட்டார் நேதாஜி. உடனடியாக ஜப்பானிய
ராணுவ மருத்துவ மனைக்கு கொண்டு செல்லப்பட்ட நேதாஜி –
விபத்து நடந்து ஆறு மணி நேரத்துக்குள்ளாக இறந்து போனார்.
அவர் வசமிருந்த INA வின் சொத்தான இரண்டு சூட் கேஸ்
நிறைய இருந்த தங்க நகைகளும் நாசமாயின.

நேதாஜியின் உடல் தைவானில் இருந்த ஒரு இடுகாட்டிலேயே ஆகஸ்ட் 20-ந்தேதி ஜப்பானிய ராணுவத்தினரால் தகனம் செய்யபட்டது.

ஜப்பானிய ராணுவத்தினர், அங்கு சிதறிக்கிடந்த மொத்தம்
11 கிலோ எடையுள்ள பொருட்களையும், தைவானிலேயே
தகனம் செய்யப்பட்ட நேதாஜியின் அஸ்தியையும் இரண்டு
பெட்டிகளில் வைத்து டோக்கியோவில் இருந்த ஜப்பானிய
ராணுவ தலைமையகத்தில் கொண்டு சேர்த்தனர்.

japanese newspaper annoucing nethajis death

(நேதாஜி மற்றும் ஜப்பானிய ராணுவ தளபதியின்
விமான விபத்தில் மறைவு குறித்து செய்தி வெளியான
ஜப்பானிய பத்திரிகை )

சுதந்திர இந்திய அரசில் அமைச்சராக பதவி வகித்திருந்த
எஸ்.ஏ.அய்யர் மற்றும் எம்.ராமமூர்த்தி ஆகிய இருவரும்
டோக்கியோவில் ஜப்பானிய ராணுவத்திடமிருந்து அந்த இரண்டு
பெட்டிகளையும் பெற்றுக் கொண்டனர். நேதாஜியின் அஸ்தியை, டோக்கியோவில் உள்ள ரெங்கோஜி கோவிலில் பாதுகாப்பாக வைத்தனர். INA சொத்தான இன்னொரு பெட்டியை ராமமூர்த்தி தன் வசம் வைத்துக் கொண்டார்.

இந்த விவரங்களை நேருஜியும் அப்போது வெளியுறவுத்துறை
செயலாளராக இருந்த தத் அவர்களுக்கு செப்டம்பெர் 26, 1951
அன்று எழுதிய கடிதத்தில் கூறி,எஸ்.ஏ.அய்யர் தன்னிடம்
நேதாஜியின் இறுதி முடிவு பற்றிய சகல விவரங்களையும்
உள்ளடக்கி ஒரு ரிப்போர்ட் கொடுத்திருப்பதாகவும், எந்தவித
சந்தேகத்திற்கும் இடமின்றி நேதாஜி இறந்து விட்டார் என்பது
அதிலிருந்து உறுதியாகிறது என்றும் கூறி இருக்கிறார்….!!!
( அய்யரின் ரிப்போர்ட் பிற்பாடு இந்திய நாடாளுமன்றத்தின் பார்வைக்கு வைக்கப்பட்டது.)

1956-ல் இந்திய தேசிய ராணுவத்தைச் சேர்ந்த ஷா நவாஸ் கான் தலைமையில் மூன்று பேர் கொண்ட குழு ஆய்வு நடத்தியது.
விமானத்தில் நேதாஜியுடன் சென்ற ஐந்து ஜப்பானியர்கள்
என்ன நடந்தது என்பதை விளக்கினார்கள்.
இவர்களைத் தவிர, டாக்டர் யோஷிமியும்
தைவான் மருத்துவமனையில் இருந்த பணியாளர்களும்
சாட்சியம் அளித்தனர். இந்த குழு நேதாஜியின் இறப்பை
உறுதிசெய்தாலும் – அதன் உறுப்பினர்களில் ஒருவராக
இருந்த நேதாஜியின் சகோதரர், வரைவு அறிக்கையில்
கையெழுத்திட்டாலும் பின்பு தனியாக – போஸ் விமான விபத்தில்
இறக்கவில்லை என்று மறு அறிக்கை அளித்தார்.

1970-ல் நீதியரசர் கோஸ்லா (காந்தி கொலை வழக்கை விசாரித்தவர் ) இதுகுறித்து மறுபடியும் விசாரணை செய்தார்.. அவரும் விபத்தையும் –
மரணத்தையும் உறுதிசெய்து அறிக்கை அளித்தார்.
இவருக்கு முன்னால்தான் பலர் நேதாஜி மரணத்தைக் குறித்து
விதவிதமான கதைகளை சொன்னார்கள். ரஷ்யச் சிறையில்
இருக்கிறார், ஃபைசாபாத்தில் சன்யாசியாக இருக்கிறார்
என்றெல்லாம் இவர் முன் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. ஆனால்
கோஸ்லா இவற்றை ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை..

1999-ல் நீதிபதி முகர்ஜி தலைமையில் இன்னொரு விசாரணை நடந்தது. இவர் விமான விபத்தே நடக்கவில்லை என்று ஒரு அறிக்கையை வெளியிட்டார். காரணம், தைவான் அரசு –
விபத்து பற்றிய ஆவணங்கள் எதுவும் தங்களிடம் இல்லை
என்று சொன்னது.

ஆனால், இதற்கு காரணமாக –
தைவான் 1946 வரை ஜப்பானியர்கள் கைவசம் இருந்தது
என்பதையும், இரண்டாம் உலகப் போரின் இறுதிக் கட்டமான
1945 காலகட்ட ஆவணங்கள் முழுவதும்,
1949-ல் ஆட்சிக்கு வந்த சியாங்கை ஷேக் அரசுக்கு
கிடைத்திருக்க வாய்ப்புகள் இல்லை என்றும் அரசுத்தரப்பில்
விளக்கமாகக் கூறப்பட்டது.

மீண்டும் துவங்கிய இடத்திற்கே வருகிறோம் –

தைவான் விமான விபத்தில் நேதாஜி இறக்கவில்லை என்றும், அவர் ரஷ்யா கொண்டு செல்லப்பட்டு –
ரஷ்ய சர்வாதிகாரி ஜோசப் ஸ்டாலினால் சைபீரியாவில்
சிறை வைக்கப்பட்டார் என்றும் திருவாளர் சுப்ரமணியன் சுவாமி
உறுதியாகக் கூறுகிறார். பிற்காலத்தில், நேருஜி மற்றும்
பிரிட்டிஷ் அரசின் விருப்பப்படி, ஸ்டாலின் உத்திரவுப்படி –
நேதாஜி தூக்கிலிடப்பட்டார் என்பது சு.சுவாமியின் கூற்று.

கிழக்காசிய நாடுகளில் வசித்த இந்திய வம்சாவளியினர் மூலம் –
இந்திய தேசிய ராணுவத்திற்காக, நேதாஜி நிறைய
தங்கமும் ரொக்கமும் சேர்த்தார். INA வின் பல கோடி ரூபாய்
பெறுமான அந்த பொக்கிஷம் –
நேதாஜியின் மறைவிற்கு பிறகு என்ன ஆயிற்று …?
திடுக்கிடும் தகவல்களைத் தருகிறார் சு.சுவாமி….

அந்த அடுத்த பகுதியுடன் –
இந்த இடுகைத்தொடர் முடிவுபெறுகிறது.

(தொடர்கிறது – பகுதி -6-ல் )

Gallery | This entry was posted in அரசியல், அரசியல்வாதிகள், இணைய தளம், கட்டுரை, தமிழ், பொது, பொதுவானவை, Uncategorized. Bookmark the permalink.

விமான விபத்தும் – அதன் பிறகு நடந்ததும்…. (நேதாஜி -பகுதி-5 ) க்கு 6 பதில்கள்

  1. Pingback: விமான விபத்தும் – அதன் பிறகு நடந்ததும்…. (நேதாஜி -பகுதி-5 ) | Classic Tamil

  2. புது வசந்தம் சொல்கிறார்:

    மிக அருமையான துணிச்சலான தொகுப்பு. எனக்கு தெரிந்ததெல்லாம் நேதாஜி, படை திரட்டினார், சண்டையிட்டார் என்பது மட்டுமே. அவர் வெற்றி பெற்றார் என்பது கூட படிக்கவில்லை. காந்திஜி, நேருஜி போன்றோர்கள் அவர் மீது அதிருப்தி கொண்டிருந்தார்கள் என்பதை நீங்கள் குறிப்பிட்டுள்ளது இந்த தொகுப்பின் பலம். இந்திய சுதந்திரத்திற்காக தன்னலம் கருதாமல் தம் உடல், பொருள் அனைத்தையும் இழந்தோர் பலர். நம் சரித்திரம் சிலரை மட்டுமே வெளிச்சம் போட்டு காட்டுகிறது. இன்று செல்பி மாதிரி அன்றும் சில நடவடிக்கைகள் இருந்துள்ளன.

  3. Ramachandran. R. சொல்கிறார்:

    கே.எம். சார்,

    இதற்கு முன்னர் நான் / நாங்கள் அறியாத பல விவரங்களை
    தொகுத்து தந்திருக்கிறீர்கள்.
    நேதாஜியின் தேசபக்தியையும், எப்ப்பாடுபட்டாவது,
    இந்திய சுதந்திரத்தைப் பெற்றுவிட வேண்டும் என்கிற
    அவரது தணியாத வேகத்தையும் உங்கள் இடுகை
    மிக அற்புதமாக புதிய கோணங்களில் வெளிப்படுத்துகிறது.
    இந்திய தேச விடுதலைக்காக உழைத்த தலைவர்களிடையே
    நேதாஜிக்கு இணையாக வேறு எவரையும்
    நினைத்துக் கூடப்பார்க்க முடியாது. நேதாஜி மீண்டும் இந்தியா
    வந்தால், தனக்கு பெரும் போட்டியாக இருப்பார் என்று
    சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் பிரதமராக ஆவதற்காக
    ஆவலுடன் காத்திருந்த நேருஜி அஞ்சியது புரிகிறது.

    உங்கள் உழைப்பிற்கு தலைவணங்குகிறேன். நன்றி.

  4. தங்க.ராஜேந்திரன் சொல்கிறார்:

    பல நாட்களுக்குப் பிறகு தங்களின் தளத்தைப் பார்க்கிறேன்; ஆஹா! பல முக்கியப் பதிவுகளைத் தவறவிட்டுவிட்டேன்! நேதாஜியைப் பற்றி சிறு வயது முதலே படித்து வந்தாலும், வளர்கின்ற காலத்தின் அரசுகளின் கல்வித்தீனியை மட்டுமே தின்று வளர்கின்றோம்; பிறகுதான் நூலகம் மற்றும் வெளிக்கல்வியைப் பெறுகிறோம். அவ்வாறு படிக்கும் போது வரலாற்றைப் பற்றி உண்மையானத் தகவல்கள் அல்லது ஆதாரபூர்வமான தகவல்களைத்தான் நாம் பெறுகிறோமா என்பது கேள்வி! அந்த நிலையில் தங்களைப் போன்ற திரிபுகளற்ற சிலரின் தகவல்களைப் படிக்கும்போது சற்றுத் தெளிவு ஏற்படுகிறது; அரிய புகைப்படங்கள் கொண்ட அருமையான, அரிதாரமற்ற மொழியில் எழுதிய பதிவு என்பது என் எண்ணம்! 6-வது பகுதியை ஆவலுடன் எதிர்நோக்குகிறேன்! நன்றி ஐயா!

  5. vignaani சொல்கிறார்:

    இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்ததற்குப் பின் பள்ளியில் படித்த தலைமுறைகள், இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தைப் பற்றி மத்திய காங்கிர அரசின் காணும் கோணத்திலேயே படித்திருக்கிறோம். அதுவும் இந்திப் பகுதியை, வட இந்தியர்களின் பங்களிப்பு, தியாகம் இவற்றை மையப் படுத்தி எழுதியது என்று உணர்ந்திருக்கிறோம். ஆனால் அளவுக்கு பிற காங்கிரசைச் சேராத பலரும் தத்தம் வழியில் சுதந்திரத்தை அடைய செய்த முயற்சிகள் .சொல்லப் பட வில்லை.
    வரலாறு படிப்பது அவசியம்; அந்த வரலாறு மறு பார்வை, மறு பரிசீலனை செய்யப்பட்டு நடுநிலையில் நிறுத்தப்படுவதும் அவசியம். (சந்தடி சாக்கில் ) பா.ஜ.க. வரலாற்று நிறுவனத்துக்கு தம் கருத்துக்களோடு ஒத்துபோகும் அறிஞர்களை தேர்ந்தேடுப்பதும் அவ்வண்ணமே தான்.

  6. yogeswaran சொல்கிறார்:

    jai hind

    jai nethaji

பின்னூட்டங்கள் மூடப்பட்டுள்ளது.